Le Grand Départ

Het is de nacht voor het vertrek. Ik slaap niet... Tuurlijk. Ik ben nog buiten, kijk nog één keer naar het verlichte raadhuis. Het raadhuis dat ik elke dag meerdere keren zie - of zag.... Toch nog, nu pas, een beetje twijfel: Gaat het allemaal wel goed komen?
Wow, wacht een heldere laatste nacht! Midden in het donker, heel eventjes maar, een helder slipspoor. Ik hoef niet lang te denken over een wens.



Het moment dat ik, als ik had geslapen, op zou staan. Het moment dat het allemaal gaat beginnen, dat het eindelijk gaat gebeuren. Toch nog, nu pas, voelt het raar. Het is een gevoel dat.... -ja, wat...?- Raar. Je moet het kennen, beleefd hebben, gevoeld hebben. Je kan het niet écht begrijpen, niet indenken of voorstellen, niet overbrengen in een blog. Het is raar.
Nog even in mijn eigen kamer, nog even in de woonkamer. Nu pas zie je het écht. Het is enorm bewust, intens. Net zoals bij de mensen na een bijnadoodervaring. Maar dan zonder het doodgaan. Ik ga niet dood, het is niet eens een laatste keer. Volgend jaar ben ik gewoon weer terug.

Alles is klaar, ingepakt en ingeladen. Dan rij je de straat uit. Raar. Het voelt als een echt vaarwel. Maar dan zonder een definitief afscheid. Maar het is wel een vaarwel, tegen alles wat je hier was en had.
"Is de magnetron deur wel dicht?" Vraagt mijn moeder. Eén auto, één bestemming, één route; werelden van verschil. Het gonst na in mijn hoofd. Dat kan ook, niemand zegt ook maar iets.

Ik herken deze snelweg niet eens meer. We passeren een vrachtwagen van een dropmerk. Waarom komt het vertrek nu opeens hard aan? Ja, natuurlijk is drop echt Hollands, en ga ik drop missen. Maar toch. Waarom niet bij het afscheid van alles en iedereen?

"De A-schijf werkte toch niet." Weer mijn moeder. She's just trying to make conversation. Het is namelijk stil. Voor sommige ongemakkelijk. Niet voor mij, ik ben er toch niet bij. Raar. Het is alsof je wordt afgevoerd, in vrije wil. Maar wel met pijn van wat je achterlaat.

Laag aan de horizon, een rode paraglider, zo lijkt het. Het is de zon. Ik zie hem opkomen, steeds groter, steeds feller als hij boven de mist uittorent.
Dat is het. Het is een niewe zon. Bedenk ik me als we Schiphol in rijden. Een nieuw begin. Ik kan nog niet zien wat het inhoudt, als de zon nog te laag staat om over de gebouwen te komen. Ik zie ook niet de roodoranje gloed die het achterlaat op de gebouwen achter me.
Dit jaar wordt een dag. Lang donker geweest: voorbereidingen, onwetendheid, wachtend op het eerste licht. Dit eerste licht.
Dit jaar wordt een dag, je weet niet wat het brengt. Maar het kan zomaar de mooiste worden.
Dit jaar wordt een dag, gister is onherroepelijk voorbij. Maar nog niet helemaal weg.
Dit jaar wordt een dag. En de zon is opgekomen. Ik ben vertrokken...