Dutch Diaries 1: Orientation & Storm Stories

                                                     Dag 2, Sept 3
Lief dagboek,

Zo, daar zit ik dan eindelijk. Op de campus op de University of New England. En er is echt geen reet aan! Niet omdat het hier niet leuk is, want dat is het zeker. Ik zit alleen in een wel in een driepersoonkamer, in mijn dooie eentje. En dan is het al een hele kale kamer. Bijna ijzig. Buiten is het niet ijzig, maar juist warm, extreem warm zelfs. De gevoelstemperatuur lag in de100s. Dat komt overeen met 38 C! Niet normaal voor Maine, waar het in de winter het omgekeerde worden kan, -38 C!
Leeg, dat is zo ongeveer het hele beeld van de campus, en de dorms... en de eetzalen... en de rest. Er zijn alleen wat internationale studenten (wel vijf !?) en sporters. De internationale gasten zijn OK. Er zit een Duitser bij, Fritz Kleinhempel (Jawohl!!!), Migel uit Jamaica, Dave uit Canada, Weilian uit Maleisië, Beverly uit China (kan haar Chinese naam niet onthouden, Piaoyang ofzo). Heel grappig, ze beweegt haar hoofd als je altijd ziet van die Chinezen. Zo'n bepaalde jaknik bij het einde van elke zin, alsof je blij en trots is dat het eruit is gekomen.
De oriëntatie is tot nu niet echt spetterend. Zo begrijp ik niet wat er zo leuk is aan het spel Big Boodie.  Al is het spelletje Ultimate Ninja wel geinig. De campus is een mooie campus, met een prachtige setting aan de oceaan. De Bushes schijnen wel eens in de aangrenzende oceaan te vissen. Dan zou ik ze vanaf de campus in het dichtbij kunnen zien!
Nu het regent, hangt er een mistieke mist over de campus. Prachtig. Vanaf mijn kamer kan ik zo naar de bootsteiger kijken. Al hoewel er nu door de mist niets te zien is. Vandaag, omdat het nu nog kon, ben ik naar ons eigen privé strand geweest. Lijkt me heerlijk als het mooi weer is.
Ik ben altijd gewaarschuwd over het campus eten. Dat scheen heel slecht te kunnen zijn. Maar hier niet, er is een hoofdeetzaal. Met vrij veel soorten gerechten, pasta's, pizza's, sandwiches, steaks, veggies en een hele uitgebreide saladbar. En er zijn altijd toetjes! En het eten is tot nu toe eigenlijk gewoonweg lekker.
Naast de hoofdzaal (Decary Dining Hall) zijn er nog vier plekken waar je van alles te eten kan halen, zelfs Starbucks koffie brouwen ze hier! (Niet dat ik koffie drink).

Veel liefs,
Je Jeroen

En nu down to business:

                                                     Dag 0, uur U
Lief dagboek,

Zo, hier zit ik dan, eindelijk. Op de campus van de University of New England. En het is hier stil. Echt stil, stiller dan het hoort te zijn, ook al zijn er weining mensen. De zogemaande stilte voor de storm.
Dé storm wel te verstaan. Want de Freshmans krijgen namelijk een ' windy welcome'  van orkaan Earl. Die is nu op ramkoers, en zal hoogst waarschijnlijk de campus meenemen (niet volledig raken, meer schampen). Vannacht of morgenochtend komt hij aan, het is werkelijk uur U. De begroeting van Earl.
De kust schijnt hier heel mooi te zijn als er orkanen komen, heb ik me laten vertellen. Earl is namelijk niet de eerste orkaan hierzo. Het komt om de paar jaar voor. Nu de eerste regen valt, en de tekenen van Earl zichtbaar worden, is de campus prachtig! Met de hangende mist. De oceaan was stil, op het strand. Dat zal snel veranderen. Het op de oceaan kreeft vangen van morgen is afgelast, door Earl. Jammer!
Het thuisland krijgt later nog met veel wind en regen van Earl te maken, denk ik zo. Niet dat Den Haag weer gaat overstromen.
Heel raar, maar ik heb echt zo'n onder de deken met een zaklamp gevoel, of een soort schuilkelder gevoel. Het begint te regenen. Laat maar komen, die storm.

Veel liefs,
Je Jeroen