We beginnen ons kerstverhaal op 22 december 2010, zomaar ergens op de avond. We, ik, Spenser en zijn moeder, zijn op weg naar Nortont's Lights. Dat is de creatie van een electriciën die een beetje te veel tijd te verdoen had. Maar, het geeft wel een mooi gezicht!
Op mijn weg daar naar toe zag ik een verschijnsel dat ik nog nooit eerder had gezien. Het leek er wel op of iedereen met een beetje truck een sneeuwschuiver voorgebonden had. Een klein beetje overdadig aanzicht, gezien de marginale sneeuw die er nu ligt! (De sneeuwval tot nu toe is hoogstuitzonderlijk weinig voor Maine. Heb ik weer, ga ik van een eens in de zever jaar Witte Kerst naar een gebied met een bijna gegarandeerde Witte Kerst, ligt er geen sneeuw! En dan wel weer heel veel in Nederland...!)
Het is 12:02 AM 24 december (voor de duidelijkheid, dat is 00:02 uur 24 december). Ik ben nog wakker aan het chatten met iemand van de campus... Mijn chatter ziet de tijd... en wenst me een fijne "Christmas Eve".
Mijn eerste reactie was: Wacht eens even, wat is er aan de hand? Meteen daarna kwam ik erachter dat het 24 december was, voor de Amerikanen is dat een feestdag: Christmas Eve of The Night Before Christmas. Nooit echt geweten dat het werd gevierd, gedurende de hele dag. Ik dacht eigenlijk dat het gewoon een naampje was dat aan die datum werd gegeven. In ieder geval, het kerstritueel is begonnen.
Die dag daarvoor, 23 december, zijn we naar de Maine Mall geweest. Juist, dat is een mall met de naam van de staat erin, en ja, dat is de grootste mall van de staat. Ik verwachte een giga chaos. Maar het beeld dat ik kreeg van de parkeerplaats was niet zo slecht... En in de mall waren niet zo heel veel mensen aanwezig. Tenminste, dat vond ik, iemand van het 'crowded Western Europe, where people are always everywhere'. Voor iemand uit de bossen van Maine was het 'very busy'. Toegegeven, er waren een redelijk aantal mensen aanwezig, maar niet zoveel als ik zou verwachten de dag voor Christmas Eve. Kom maar eens naar Nederland dezelfde tijd!
Terug naar het gesprek...
Ik vroeg aan mijn gesprekspartner, wat volgens haar Christmas Eve was. En haar antwoord was: 'De dag dat je met je familie bij elkaar komt en gezellig samen eet en een kerstfilm bekijkt." In mijn woorden: eigenlijk gewoon betekenisloos (met alle respect naar die rare Amerikanen, natuurlijk).
Het is 9:47 AM, op de ochtend van Kerstavond. Na een douche staat er, verrassenderwijs, een kerststok op me te wachten met daarin snoep. Dat was lief van de 'Amerikaanse goedheilig man'. De rest van de dag was eigenlijk niet heel veel bijzonders...
Totdat een van de kennissen van de familie Wood (waar ik verblijf) belt, met een heugelijke mededeling. Op haar werk hebben ze namelijk een paar kreeften over... En die moesten dus weg... Nou, als je zes kreeften vrij kan ophalen, dan sla je dat natuurlijk niet af!
Dus zitten wij die avond aan tafel, nadat we persoonlijke de levende kreeften in een stoombad hadden gelegd, aan tafel, met een heel kreeft op het bord. En dan, met een paar kreeftkrakers op tafel mocht het festijn beginnen! Uhm... ja, beginnen..., hoe doe je dat met een kreeft...? Na een korte rondleiding door de zwakke plekken van de kreeft, kon ook ik beginnen aan het prepareren van mijn kreeft.
Nu ben ik niet grootste visfan in de hele wereld, maar ik moet zeggen dat kreeft helemaal nog niet zo gek smaakt. Het resultaat van de avond? Een nieuwe Maine traditie, een nieuwe smaakervaring, een nieuwe vaardigheid. Een goede kerstavond.
Later die avond hebben we gezamenlijk een kerstklassieker in een nieuw jasje gekeken: Disney's A Christmas Carol. (En waarom lijkt het Scrooge personage af en toe op mijn opa (in uiterlijk, dan)?)
11:47 PM, Kerstavond. Weer aan het chatten, over Kerst natuurlijk. Nu krijg ik te horen dat de Kerstman in Portland, Maine was. Dat is heel dicht bij waar ik zit. Wacht eens even, ik ben zuidelijk van dat... Hij heeft me overgeslagen! Hij denkt vast dat ik nog in Nederland zit...!
Ja, inderdaad, ik wist precies waar Santa was. Want, Amerikanen kunnen namelijk Santa op de voet volgen, bij de website van de NORAD. Ergens in de jaren negentig was er een telefoonnummer in het leven geroepen waar kinderen met 'Santa konden bellen.' Er ging alleen een klein dingetje mis... Het telefoonnummer was verkeerd, en in plaats van Santa, kregen de kinderen de NORAD aan de lijn. De NORAD is een Amerikaans-Canadees defensie orgaan, dat onder andere ook een paar satellieten beheerd...
Het jaar daarop is NORAD een stap verder gegaan met de fout die eerder was gemaakt, en hebben ze een website gecreëerd waarop je kon zien waar Santa op elk moment was.
Eerste Kerstdag, 2010. Ik weet het nog zo goed....
Eigenlijk stond ik gewoon op, en keek toch als eerste eventjes uit het raam... Was het wit buiten? Want het zou de avond en de nacht daarvoor hebben gesneeuwd. En ja, het was wit ! Hier dus ook een witte kerst! Als ik de woonkamer in loop, lijkt er weinig anders te zijn. Eigenlijk is het de hele dag niet heel veel anders...
Behalve natuurlijk de uitpak ceremonie. Zoals ik al zei, is deze familie niet heel uitbundig in deze dingen, dus werd het niet te gek. Alhoewel er wel een paninimaker werd gegeven!
En dan het kerstdiner, gewoon een klein familiediner op dit moment (de grote familieviering is door omstandigheden wat verschoven naar januari). Het was een goed diner, hoewel ik een vrij sterke flashback kreeg naar Thanksgiving. De verschillende dingen waren namelijk vrijwel hetzelfde als bij Thanksgiving (OK, de kalkoen niet inbegrepen, die was vervangen door ham... =P ). Blijkbaar hebben Amerikanen een uniform recept voor elke eetfeestdag.
Tweede Kerstdag, 2010
He, wacht eens even, die bestaat helemaal niet in Amerika... Ach ja, dat was Kerst dan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten