Mijn MEDLIFE trip naar Ecuador gaf al vanaf moment 1 veel te veel ervaringen om in een leesbare blog te vertellen. Vandaar dat vanaf vandaag elke dag het verhaal van de dag wordt verteld. Zo krijg je elke dag een enigszins leesbare blog te lezen over een 'adventure of a lifetime'. Veel plezier met het verslag van het toilet-project (let's call it bathroom duty... dat klinkt beter).
Wat een geluk dat we naar de badkamers mochten vandaag. Want waar de rest van de groep opnieuw allejezus vroeg moest opstaan, konden wij uitslapen tot een uurtje of half zeven! LUXE...! Dus als we om zeven uur aan het ontbijt schuiven is iedereen al vertrokken. Na een rustig ontbijt springen wij in de achterbak van de pick-up die voor ons klaar staat. Wow, dat was toch ook wel wat... in een achterbak door de Amazone rijden! Nu kan je veel meer zien dan in zo'n bus (vooral meer dan wanneer je slaapt!).
Eenmaal op de lokatie aangekomen zien we een schoolgebouwtje met twee lokalen, een ander gammel gebouwtje wat waarschijnlijk een kleuterklas is, en een stel houten georganiseerde planken die een hogere klas binnenhouden. Vrij basaal dus.
Dan gaan wij aan het werk. Het bathroom-project is een project dat ook van MEDLIFE uitgaat. De naam zegt het vrijwel al. Bij elk schoolgebouwtje worden in de strekking van ongeveer anderhalve week een WC in elkaar gezet door een ploeg non-professionals (want wij zijn geen amateurs :P ). Aan deze badkamer was gisteren al begonnen. De ploeg van gisteren had al een gat gegraven en opgevuld met stenen. Wat moesten dan was het mengen van beton om de funderingen en vier pilaren mee te vullen. Voor de duidelijkheid het mengen van cement gaat (met alle respect) op zijn 'derde-werelds'. Dat wil zeggen, geen gereedschap anders dan een schep. Eerst werd er zand geschept, en met de hand werden te groten stenen er uitgepikt. Daarna werd er cement door het zand gemengt. En uiteraard gebeurde dat ook met de hand/schep. Gewoon de hele puinzooi om blijven scheppen.
Als het cement en zand zijn gemixt, wordt er water toegevoegd. Het drinkwater van de vorige water was op, dus moesten we met slootwater genoegen nemen. En uiteraard werd dat water met de hand naar de plaats van bestemming gebracht. Op die plaats van bestemming was intussen een krater gemaakt in het mengsel waarin het water werd gegoten. Nu komt het grootste probleem. Het mixen van water en cement. Dat is vrij moeilijk want je wilt het water laten mengen, zonder dat je krater breekt en het water naar buiten loopt. Dat lukte niet. En toen braken de dijken door, een choas van als debielen scheppende Ecuadoriaanse bouwvakkers gingen te werk. Uiteindelijk is het cement toch vrij goed gemengt.
Nadat het beton eindelijk was gemengt konden we de pilaren opvullen. Om dat te doen hebben we een rij gevormd om van de mengplaats zware emmers vol met cement naar de pilaren te brengen. Vanaf hier begon het te regenen, dus het nat houden van het beton was niet een al te groot probleem... ;-).
En toen waren we klaar, maar de truck was nog niet terug om ons op te halen. En dat hadden de kinderen van de school, die pauze hadden, ook door! Dus werd er met ze gespeeld. En ik heb geleerd, als er een ding niet altijd even slim is, dan is dat je niet op je rug moet laten springen. Of tenminste, dat moest je Brian niet laten doen. Nadat hij een keer op mijn rug sprong, en ik hem een 'piggy-ride' gaf, bleef hij maar terugkomen. Na een tijdje bracht hij zelfs zijn vriendje mee. Yeah, een ritje voor twee personen!
Uiteindelijk geloof ik dat de polo die ik die middag droeg met twee maten heb uitgerekt... (Zover klinkt de trip vrij desastreus voor mijn kleding...) Uiteindelijk verlieten we toch het schoolgebouw en gingen we terug naar ons hotel.
Daar besloten we om even naar Tena te gaan om de stad te ontdekken. Ik moet je zeggen, hoewel werd gezegd dat het een vrij grote stad is, is het niet de meest aantrekkelijke stad om te zien. Alhoewel er overal kraampjes stonden waarop heerlijk geurend eten werd bereid. Een van de kraampjes was zelfs een vrij uitgebreide apotheek!!!
En dan met de lokale bus terug. Nou dat was ook wel een avontuur. De bussen in Ecuador hebben geen vast haltes waar je uit- en instapt. Oftewel je stapt in wanneer je naar de buschauffeur zwaait, die buschauffeur maakt een halve stop (komt niet helemaal tot stilstand) en begint met versnellen op het moment dat je helemaal, met twee benen, binnenbent. Het uitstappen gaat precies hetzelfde. Je loopt naar de buschauffeur, in een maniakaal rijdende bus, toe om te zeggen dat je uit wilt stappen. En je stapt uit precies op de plek waar je wilt, ook al staat de bus nog niet stil... Ja, zo kan het ook...
Op onze terugreis met de bus, was de bus totaal overladen. Bijna op zijn Indiaas zou ik willen zeggen! Het was dan ook een wonder dat we uitstapte op het juiste moment.
Terug in het hotel was de andere groep ook net terugekomen en gingen we terug naar Tena, nadat we een beetje rond het zwembad hadden gehangen. Want in Tena gingen we eten. Het moment dat we bij het restaurant waren was het duidelijk dat eerder op de middag we het slechte deel van Tena hebben gezien (of tenminste niet het goede deel). Het restaurant had fantastisch eten. Ik heb een heerlijke steak met tomatensause gegeten! En patat, dat ik met mijn vork at, tot zeer grote verbazing van de Amerikanen!
Maar er was meer in Tena te doen dan alleen eten. Het was vrijdagavond en dat betekent ook in Ecuador: uitgaan! Dus gingen we met de hele groep naar een Ecuadoriaanse club. Dat was eigenlijk gewoon een normale club, met aan het begin normale muziek.
Daarna werd er overgeschakeld naar muziek waar ze goed in zijn die regio: salsa. De rest van de avond was dus salsa. Nog nooit gedaan, maar in ieder geval kan ik nu zeggen dat ik mijn eerste salsa heb geleerd in Zuid-Amerika. Sweet.
Zelfs de dokter van MEDLIFE, die ook in ons hotel verbleef, deed mee met het dansen. En had de hele avond veel plezier met een of andere vrouw, die niemand kende. En volgens de verhalen was de vrouw rond de 21 en de dokter is 38! Nou, dat is een vrij groot leeftijdsverschil, maar dat was niet eens zozeer het probleem. De vrouw heeft de dokter afgewezen. En wel om de reden dat de dokter te jong was! OK, knap als je weet dat je liever een 40-jarige man hebt dan 38, op je twintigste!
Nadat we uit de Ecuadoriaans club richting hotel gingen, ging het feest nog even hard in de bus door! En vervolgens zelfs in het zwembad! Want ja, in de warme stomend hete Ecuadoriaanse zomernachten (ja, onder de evenaar zaten wij), moet je afkoelen na een nacht vol noeste arbeid.
En ja, daarna, om een uur of een half twee, gingen we toch naar bed. Want, morgen (zaterdag), was een toeristen dag en konden we dus uitslapen tot acht uur!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten