Mijn MEDLIFE trip naar Ecuador gaf al vanaf moment 1 veel te veel ervaringen om in een leesbare blog te vertellen. Vandaar dat vanaf vandaag elke dag het verhaal van de dag wordt verteld. Zo krijg je elke dag een enigszins leesbare blog te lezen over een 'adventure of a lifetime'. Na een weekend vol andere activiteiten moesten we vandaag weer aan de slag in de mobile clinic. En eerlijk gezegd had iedereen wel weer zin in het werken in de clinic.
In tegenstelling tot de vorige clinicdagen hoefden we vandaag niet belachelijk vroeg op de staan. Toch was het ontbijt voor de nieuw aangekomen studenten van Cornell, Syracuse en een andere kleine universiteit (gedoopt tot de Cornell-kids) iets vroeger dan gewenst: 6:00-:630... Voor ons was het al de normaalste zaak van de wereld. Tenminste dat was het plan. Dus stond ik vrolijk en opgewekt om iets over zes voor de ontbijtzaal. 'Sorry het ontbijt is pas om zeven uur!' Dank u wel, mevrouw... Daar had ik mijn slaap dus al lekker misgelopen... Dan maar wachten...
Sommige Cornell-kids kwamen dan ook helemaal in paniek om 6:29 binnen om snel een bolletje en appel te grijpen en naar binnen te werken voordat de bus zou komen. Zóú komen is het toverwoord. Onze normale bus was gekaapt door de studenten die van Berkely waren, zijn vertrokken namelijk die nacht om twaalf uur naar Quito (een busreis van ongeveer vijf uur) en dus hadden we geen beschikking tot een bus. Natuurlijk, dit wisten we van tevoren, dus was er een bus ingehuurd van een lokale maatschappij. En niet om met vooroordelen te slingeren, maar in Zuid-Amerika hebben ze hun eigen tijd... Dat betekent dat ze permanent achter de feiten aanlopen. Het duurde dan ook bijna twee uur voordat de bus eindelijk aankwam.
En toen we eindelijk op de plaats van bestemming aankwamen stonden er natuurlijk al heel veel mensen te wachten op onze mobile clinic. Zij verwachten namelijk dat wij wel op tijd komen... Wat een illusie. Mijn station voor de ochtend was het schaduwen van de tandarts die met ons meereisde. Nadat alles was opgezet en we hadden kennisgemaakt met de tandarts en enkele Cornell-kids, konden we dan beginnen.
Op het eerste gezicht leek het een vrij rustige dag te gaan worden, dus vertelde de tandarts uitgebreid over wat ze zag in de mond van haar patient, en liet ons kijken naar wat ze had gevonden en hoe dat er dan uitzag. Al snel kreeg ze door dat de patientformulieren maar binnen bleven stromen, en dus dat ze niet zo heel veel tijd zou gaan hebben voor elke patient.... Dus deed onze tandarts eventjes een versnelling er boven op. Je keek naar de tanden, deed wat ze moest doen, en liet de volgende binnenkomen.
Ik moet toegeven voor sommigen was het vrij makkelijk om te ontdekken wat er moest gebeuren aan de tanden, vooral aangezien sommigen niet verder kwamen dan 5 tanden...
Toen ik de tandarts kamer verliet om met lunchpauze te gaan, werd het me al snel duidelijk hoeveel mensen er op de kliniek waren afgekomen die dag. Letterlijk waren er mensen overal. In de gangen op zat iedereen op stoelen de wachten op de patienten. Het geluid was gelijk aan een kliniek in een derde wereldland, zo eentje die je ziet op de reclames. En ik werd bijna overrend door kinderen. Ongelooflijk.
Na de lunch was ik neergezet op het station voor de vitals. Dan neem je dus de lengte, gewicht, temperatuur en bloeddruk op van de mensen die binnenkomen. Op het moment dat ik daar aankwam was het patient nummer al in de tweehonderd. Dat is een vrij grote omschakeling na twee dagen van rond de 70! Uiteindelijk was ik belast met het opnemen van de bloeddruk. Niet al te moeilijk, het was een automatische bloeddruk meter (gelukkig maar, de achtergrond was nogal luid...).
Vlak voordat wij de clinic verlieten, verlieten ook de kinderen de clinic. En dat gebeurde niet zomaar, gewoon eventje weglopen met zijn allen. Ze werden letterlijk allemaal in de (open) achterbak van een kleine vrachtwagen geladen en afgevoerd! Zoiets heb ik nog nooit gezien...
Toen we terugkwamen was het weer tijd voor de gebruikelijk ontspanningssessie, en voor het eerst in tijden en vrij normale avond.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten