J. in the Jungle : Day 1

Mijn MEDLIFE trip naar Ecuador gaf al vanaf moment 1 veel te veel ervaringen om in een leesbare blog te vertellen. Vandaar dat vanaf vandaag elke dag het verhaal van de dag wordt verteld. Zo krijg je elke dag een enigszins leesbare blog te lezen over een 'adventure of a lifetime'. Veel plezier met dag 1 (De Reidag)

Eindelijk is het dan zo ver.Vanaf het moment, een paar maanden geleden, was het duidelijk: Ik moest en zou dit doen. En vandaag was het dan zover. Op de ochtend van dinsdag 4 januari 2011 sta ik op om 5:45 AM ! Het begin van dé reisdag... Een reisdag die meer dan een halve dag zal beslaan, en zal bestaan uit zes stappen. Poef, kom maar op!

Stap 1
Tijd: 640 uur. Duur: 5 minuten.
Rijden naar Lanica's huis, waarmee ik naar Boston rijd.

Stap 2
Tijd: 700 uur. Duur: 1,5 uur.
De reis naar Boston. Er is genoeg tijd gereserveerd om naar Boston te rijden, aangezien we mogelijk in de spits komen te staan. Uiteindelijk valt het met de spits wel mee, en zijn we veel te vroeg op Boston's South Station. Dan maar aapjes kijken... En dat is vrij grappig zo af en toe. Er was een man, met zo'n leren businesskoffertje, die de hele tijd aan het op en neer rennen was! Totaal verdwaald, en zijn loopje was geweldig. En er was een meisje dat haar haar had gevuld met krulspelden, haarspelden en haarklipjes. Al met al een heel vrolijk geheel.

Stap 3
Tijd: 1100 uur. Duur: ong. 4 uur.
De bus naar New York vertrekt. Goed nieuws, na anderhalf uur wachten. Toch nog vrij ontwetend over het wachtgeweld dat nog moet komen... Vlak voordat we de bus instappen wordt er nog gevraagd of we nog wat vitaminen kwijt kunnen in onze baggage. Ja, tuurlijk waarom niet! Dus stop ik last-minute nog zo'n 3000 pillen in mijn baggage, die ik smokkel naar Ecuador... Dat kan nog eens leuk worden.
De reis met de bus zelf is niet heel erg bijzonder, je zit gewoon voor een paar uur opgekropt. Maar... er waren wel TV'tjes in de kabine..., ongeveer een derde van die vliegtuigdingen. Liever geen hoofdpijn slechte komedie kijken voor mij. En ik val in een ondiepe, onrustige slaap.

Tussenhoorde
Tijd: vanaf 1515 uur. Duur: bijna 9 uur!
Eenmaal in JFK aangekomen zijn we voor onze vlucht in ieder geval te vroeg. Sommigen willen naar het vliegveld, anderen willen de stad in. Sommigen winnen, ze willen niet met de spullen sjouwen (iets wat kansloos gaat mislukken), en op het vliegveld wachten al mensen.
Dus naar het vliegveld... het vliegveld... waar is dat eigenlijk??? Dat was een vraag die onze leider, Kyle, niet meteen kon beantwoorden. Dus na een paar keer rondzweven door New York, en natuurlijk ook met onze baggage, en nadat we twee keer een verkeerde metro instapte (en iedereen dus hun koffer af en op de trappen moest sjouwen), hadden we ons station gevonden. En we moesten stoppen bij halte.... van metro... ja, wat moeten we hier eigenlijk doen? Dat was een vraag die onze leider, Kyle, niet meteen kon beantwoorden. Ik daarentegen wel, niet om te pochen. Want ik, net zoals Kyle overigens, stond naast een bordje waarop stond bij welke halte je moest uitstappen om op JFK uit te komen. Alleen, ik las dat bordje wél! Uiteindelijk waren we er dan toch, na gesjouw van koffers door NYC, we waren op JFK International Airport.
En 9 uur, waarvan 5 voor de douane, op een vliegveld is LANG !!! Heel erg lang !!! Geen flauw idee hoe ik die tijd ben doorgekomen, maar in iedere geval mochten we na vijf uur door de check-in en douane. Het is nu 2000 uur. Nadat we door de douane heen zijn gegaan, waren we door de douane heen. (Joh, meen je dat nou??!!) Daarmee wil ik zeggen, er is helemaal geen donder te doen voor vier uur in JFK Inter'l Airport Terminal 4. Dus dan maar gewoon ouwehoeren, kennismaken, bonding time !

Stap 4
Tijd: 001 uur. Duur: 6 uur.
Eindelijk, na negen uur op dezelfde luchthaven, mogen we boarden... Of toch niet. Ja...? Wel...? Niet...? Geen flauw idee, spreek een keer geen Spaans ! Uiteindelijk was het oordeel, niet intstappen... Vertraging... En bijna anderhalf uur later waren zij dan toch klaar om in te stappen. En mogen we beginnen aan de vlucht naar Guayaquil Airport, Ecuador.
De vlucht met maatschappij AeroGal (never heard off) was wat de Amerikanen zouden zeggen 'crammed up'. Ik kan mijn benen bijna niet voor de stoel voor me krijgen, zonder mijn voorbuurman een hernia te geven. Dat wordt een goede nachtrust...!
Nu zou, blijkt achteraf, die nachtrust toch wel verstoord te worden. Want om twee uur 's nachts werd ik lieflijk gewekt door een stewardess, met de vraag of ik mijn diner wilde.... Nou, ik heb dat toch maar afgeslagen en met een bijna (...) even lieflijke 'No, gracias'.

Tussenhoorde
Missen van de vlucht...
Jep, onze aansluiting van Guayaquil naar Quito hebben we gemist en was gecancelled. Misschien wel omdat onze groep van 27 mensen niet aan boord waren, en de vlucht totaal leeg zou zijn...
In ieder geval, zijn we nu aan het wachten voor een nieuwe vlucht, naar Quito, om 10:20 uur. Let's start the waiting game, again.
Na de overbooking zijn we als een grote groep naar een balie gelopen, en daar en masse onze baggage ingechecked.

Stap 5
Tijd: 1020 uur. Duur: 1 uur 15 minuten.
De vlucht naar Quito, de hoofdstad van Ecuador, is niet lang. Vooral niet als je alles wegslaapt. En dat gaat vrij makkelijk, meer dan een vol etmaal reizende, en eindelijk enige beenruimte hebbende. Ik kan ook niet veel meer vertellen dat dit over de vlucht... dus...

Stap 6
Tijd: 1230 uur. Duur: 5 uur.
We zijn geland in Quito, niet onze eindbestemming, maar geen vluchten meer. Als we onze baggage hebben komen we tot de conclusie dat ieders baggage staat geregistreerd op de naam Shanleigh Crane. En de Ecuadorianen willen dat je baggagelabel laat zien, die matched met jou baggage label aan je baggage... Hoe gaan we dat nou aanpakken...?
Uiteindelijk goed en wel buiten aangekomen... EN een heerlijk weer vergeleken met het winterse Maine... ! Een snelle duik in de supermarkt voor wat lunch, en drinken, is het einge wat nog tussen ons en de laatste stap van de reis staat. De busrit naar Tena.
En dat is een busrit van 5 uur. Geen 5 uur over mooi geplaveide snelwegen in het vlakke land. Nee... dat toch zeker niet. Dat zijn vijf uur in een bus met weinig vering over een slechte, doch asfalt weg. Over de klippen van de Andes, want die moeten we doorsteken...
En laten we zeggen dat onze buschauffeur, Luís, de weg vrij goed kent... En daar ook naar rijdt... Dus als een maniak over de wegen, waarbij je, net over het randje kijkend gewoon een gat zit liggen van zo'n honderd meter als je het licht zover kan komen in die belachelijke korte tijd die door de chauffeur wordt gegeven. En ook inhalen gaat als een gekke. De gammele bus is geen argument om benzine wagens in te halen op een kronkelige eenbaans (twee richtingsverkeer) weg. En de inhaalmanouvres werden steeds kariger op het gebeid van 'ruimte tijdswijs'.

Stap eindelijk... !
Tijd : 1700 uur. Duur 1 week.
We zijn er, in Hotel Club Del Oriente. Ik kan niet anders zeggen dan een hotel dat er heel behoorlijk uitziet, vooral als je je bedenkt dat de leiders het een youthostel noemden. Ik denk dat ik het hier wel uit kan houden... :P
Voor de rekenaars onder jullie, het reizen zelf begon ongeveer om 700 uur, 4 januari. Hij eindigde om 1700 uur, 5 januari. Inderdaad dat was dus een trip van 34 uur, vol van discomfort en slapeloosheid.
Later we maar gaan slapen.

Foto's komen later, als ook andere mensen hun foto's online hebben staan. Zodat jullie dan de mooiste collectie te zien krijgen... (Of allemaal op een ander Picasa Webalbum, komt allemaal goed)