Mijn MEDLIFE trip naar Ecuador gaf al vanaf moment 1 veel te veel ervaringen om in een leesbare blog te vertellen. Vandaar dat vanaf vandaag elke dag het verhaal van de dag wordt verteld. Zo krijg je elke dag een enigszins leesbare blog te lezen over een 'adventure of a lifetime'. Vandaag gewoon een andere dag in de kliniek, met een creatief einde...
We zijn aanbeland op dag zeven, de een na laatste dag in Ecuador, dag numero vier in de kliniek. Gisteren waren er maar liefst 231 mensen afgekomen op onze mobile clinic. Uiteindelijk waren wij dan ook heel gelukkig met het feit dat we met beide scholen op de zeflde plek aanwezig waren. Vandaag werden we dan toch opgesplitst, en hadden we beiden onze handen de hele dag vol. En hoewel we niet over de tweehonderd kwamen, was het een vrij drukke dag. Tot onze grote verbazing waren we een keer te vroeg op de plaats van bestemming, dus konden we voor een keer alles in alle rust opbouwen!
De kliniek stond vandaag in een scholengemeenschap. Er was een centraal plein helemaal omringd door klaslokalen. Ik was weer aan de beurt om de dokter te schaduwen, en daar was ik eigenlijk best wel blij mee. Deze keer was het een andere dokter, 'mijn eerste' dokter ging mee met de andere groep. Zijn behandel kliniek was gestationeerd in een klaslokaal. Het klaslokaal was in twee delen gesplitst door een middelhoge muur, aan de ene kant het daadwerkelijke klaslokaal, en aan de andere kant een kraan. De 'docter's office' was in de kraankant. Dat was eigenlijk wel vrij bizar, vooral als ik je meegeef dat in het klaslokaal gewoon les werd gegeven, terwijl hij zijn kliniek runde!
In de ochtend, die maar langzaam op gang kwam, omdat we te vroeg waren..., hadden we een paar vrij bijzondere gevallen. Zo was er iemand met een parasiet in haar oog, en had een 60+-er een gezwel op zijn buik, zo groot dat het leek of hij hoogzwanger was! Het gezwel was abnormaal groot, en al eerder onderzocht. Destijds zei de dokter dat er naast wat ongemakkelijkheden, niet veel aan de hand was. Nu voelde deze arme man zich ziek en begonnen er knobbels te vormen rondom het gezwel. De dokter heeft hem dan ook direct doorverwezen naar het ziekenhuis. De dokter vreest dat deze oude man inderdaad een kankergezwel heeft. Zijn overlevenskansen zijn dan ook vrijwel nihil... Dat was toch wel heftig om te zien.
Verder viel me op dat de dokter heel erg vaak een parasiet diagnosticeerde. Iedereen, vooral de kinderen, hadden dezelfde klachten... Er heerste dus een parasiet waar wij waren. Niet dat dat heel verwonderlijk is, aangzien de school geen spoelende toiletten had... (Dan het toch maar eventjes ophouden).
In de middag was ik weer gezet op het tandenpoets station. Er was vrij weinig te doen, want de kinderen waren al bijna allemaal in de ochtend langsgekomen. Ik heb maar een paar tanden gepoetst. En bijna evenveel kleine kinderen/peuters aan het huilen gekregen, omdat ze van hun moeder moesten, maar zelf helemaaaaaaal niet wilden. Uiteindelijk kwam het er op neer dat ik vooral veel rondhing bij het station 'Vitals', omdat zij ook weinig te doen hadden.
Totdat iemand op het briljante idee kwam om een latex werkhandschoen op te blazen, en aan een kind te geven! Dat vond dat kind natuurlijk helemaal geweldig, en liet dat aan zijn vriendjes zien. Natuurlijk wilden zijn vriendjes ook zo'n ballon hebben, dus die kwamen langs. En op de een of andere manier werd ik uiteindelijk de grote blaastank voor het ballonnenfestival in Archidona. Na ballon numero de-tel-kwijt werd ik inderdaad een beetje lichter in mijn hoofd (ook omdat we toch op enige hoogte zaten), en na knoop numero au-mijn-vinger haalde ik me open, nadat mijn vinger vastzat in een knoop...
Ach ja, het maakte de kindjes vrolijk, dan doe je dat toch. (Uiteindelijk bleek het niet zo slim te zijn, aangezien we de volgende dag nogal weinig handschoenen overhadden...)
Eenmaal terug in het hotel was het tijd voor onze normale relaxen en eten. Nadat ik enige tijd, na het dinner, voor mezelf had genomen, kwam ik weer naar buiten en ging ik naar het overdekte bargedeelte. Daar waren de Cornell-kids al vrij ver heen, en hadden ze heel veel bier achter de kiezen weten te krijgen. En ze speelden bierpong, heel veel en heel lang bierpong.
Ik heb andere Cornell-kids vergezeld met het spelen van een spelletje Orange. Dat is een spel dat met dezelfde principes als Pesten speelt, maar dan met andere regels. Regels die de winnaar van elk rondje verzint, maar niet verteld. De rest van de groep moet dan erachter zien te komen wat de nieuwe regel is. En als iemand de regel niet goed uitvoert, vergeet of de laatste is, moet hij/zij een kaart trekken. Een totale choas dus. Zo werd er bij het spelen van een aas, een totaal maffe dans gedaan. Betekende een tien dat je iedereen een high-five moest geven, en bij een drie moest je naar een paal lopen. Geloof me, dat ziet er heel erg raar uit. Maar is wel grappig.
Later op de avond besloten sommigen nog eventjes te gaan zwemmen en kwamen de UNE-leden die stiekem naar de stad waren geweest weer terug. Nadat ik hun verhalen dat gehoord (vooral ook hoe ze over het hek moesten klimmen van de deur was op slot), ben ik toch maar naar bed gegaan. Wachtend op de laatste dag in Ecuador... :-(
Geen opmerkingen:
Een reactie posten