J. in the Jungle : Day 2

Mijn MEDLIFE trip naar Ecuador gaf al vanaf moment 1 veel te veel ervaringen om in een leesbare blog te vertellen. Vandaar dat vanaf vandaag elke dag het verhaal van de dag wordt verteld. Zo krijg je elke dag een enigszins leesbare blog te lezen over een 'adventure of a lifetime'. Veel plezier met het verslag van mijn eerste dag in de mobile clinic!

De vorige avond was het al duidelijk gemaakt wanneer deze dag begon... En dus stonden we om 3:30 op om het ontbijt van 4:00 te halen! Precies waar je zin in hebt na zo'n verschrikkelijke reisdag. Het ontbijt is trouwens goed in dit hotel. Een soort van tussenstadium van bol en croissant met jam en een uitgebreide keuze aan fruit, dat waarschijnlijk heel erg vers uit de regio komt.
Om 4:30 in nog de totale duisternis van de nacht gaan we de bus in, om vervolgens een rit van ongeveer twee en een half uur te maken. Tenminste dat was het plan... We vertrokken uiteindelijk een stukje later (iets wat trouwens een thema bleek te zijn in de hele rest van de week)

Ik heb nog steeds geen flauw idee waar we naartoe gingen, want dit dorpje moest een van de mees tafgelegen plekken op aarde zijn geweest. Dat kon je niet alleen concluderen aan het feit dat het boven op een plateau ergens hoog in de bergen lag, maar ook dat het laatste half uur van de busrit een onverhard jungle pad is, wat af en toe toch wel een beetje monsterlijk was.
Op een gegeven moment op het monsterlijke pad hebben we net een brug overgestoken, die zo'n tien meter boven een rivier hangt. Na de brug kwam er een scherpe bocht die de bus nooit in een keer zou kunnen maken, en als je dan de bocht had gemaakt, kwam je op een weg gedeelte terecht dat voor je gevoel recht omhoog loopt. Nou laten we dat dan maar proberen...
Het eerste gedeelte ging goed, na een paar keer proberen en bijstellen had de chauffeur de bocht gemaakt. En dan moest onze gammelle bus omhoog klimmen. En dat kon hij niet zo goed. De bus verloor zijn grip met de weg en gleed langzaam aan naar achteren. Naar het ravijn toe... Nou, niet elke meisje kon dat waarderen en er waren ook zeker wel mensen die een klein gilletje lieten schieten. Uiteindelijk wist de buschauffeur de bus te keren en af te remmen. Kortom we leven nog.

Eenmaal levend aangekomen op de plaats van bestemming begonnen we de mobile clinic op te zetten. Het grootste gedeelte was in het regeringsgebouw van de plaatstelijke regering. Een ander gedeelte, Educatie (waar ze heel saai filmpjes laten zien) werd buiten in de tent opgezet, en het laatste station was tanden poetsen en dat was buiten.
Ik begon bij het tanden poetsen samen met Meghan. Van te voren had ik me niet heel veel voorgesteld van het tanden poetsen station. Maar uiteindelijk was het toch wel heel erg leuk! Nadat we de eerste kinderen in ons gebrekkige Spaans eindelijk naar het station hadden gelokt, bleven de kinderen eigenlijk maar komen. Want iedereen vond het toch wel interessant wat er met zijn/haar vriendjes daar gebeurde. 
Het tandenpoets station was toch wel vrij hard nodig. Veel van de kinderen hadden zelf geen tandenborstel en dat was ook wel te zien ook. Heel veel van de kinderen hadden al gaatjes en bijna rottende tanden. Wat me ook opviel was dat nadat ze eenmaal waren begonnen met tanden poetsen, ze vrijwel niet meer waren te stoppen. Als ik probeerde duidelijk te maken dat ze klaarwaren, bleven ze gewoon door poetsen. En als ik ze dan eindelijk had laten stoppen, liepen ze een eindje verderop om vervolgens weer tanden te poetsen!
Er waren die dag niet heel veel kinderen, en dus hadden we niet heel veel te doen. Dat kregen de kinderen ook door! En dan ben je opeens een interessant object voor die kinderen. Ze gaan dan met je spelen, aan je plukken en dingen van je pakken. Zo vinden ze eigenlijk alles wat wij meebrachten interessant. De latex-handschoenen die we gebruikte waren enorm populair. Ze vonden het prachtig dat je die kan uitrekken. Mijn latex-handschoenen werden door Antonios uitgebreid gepoetst met zijn tandenborstel. En de foto-camera, wat vinden ze dat geweldig! Die weren vrijwel afgepakt en de kinderen gingen er zelf mee aan de slag om foto's te maken! Geweldig! Uiteindelijk ben ik mijn LiveStrong-bandje en MEDLIFE-bandje kwijtgeraakt aan een van de kinderen... Ach ja, ik had er toch nog een paar reserve... ;-)

In de middag mocht ik een dokter schaduwen. Wat dat station inhoudt is dat je bij een dokter bent die zijn patienten behandelt. Tijdens dit behandelen worden er ook dingen gevraagd aan de mensen die hem schaduwen. Zo mochten we naar hart, longen en buik luisteren, kijken hoe de keel eruit zag en voelen aan de lymfeklieren. We kregen ook te leren waar we op moesten letten, en welk medicijn (van onze vrij gelimiteerde apotheek) goed was voor wat. Het luisteren naar het hart ging goed. Een keer heb ik zelf een ruis in het hart van een patient ontdekt! De dokter vertrouwde ons en liet ons luisteren, terwijl hij dingen opschreef. En bij een patient hoorde ik dus een ruis, en heb dat aan de dokter verteld. Hij luisterde ernaar en zei dat er inderdaad een beetje een ruis was. Maar volgens hem was het nog niet zo erg dat er iets aangedaan moest worden. Toch was ik best wel trots op mijzelf!
De dokter was heel aardig, sprak nauwelijks Engels, maar dat maakt niet heel veel uit, omdat we met Kate waren (een student die heel goed Spaans spreekt). Niet alleen liet de dokter ons leren, door vragen te stellen over ziektes en behandelingen etc., maar hij probeerde ook dingen in Engels te leren zeggen. In ieder geval, heel interessant allemaal.

Nadat we alles hadden opgeruimd, terug waren gereden, hebben we rond het zwembad gehangen met de hele groep. Dat was wel even lekker, want het was tegen de dertig graden aan in het benauwde regenwoud. Rond het zwembad hebben we gepraat en elkaar leren kennen.
Om zeven uur was ons avondeten. Zoals elke avond bestaat dat uit twee gangen: een soep en een hoofdgerecht. De soep was vandaag KNALgroen. Niet helemaal zeker wat het was. Het had zeewier kunnen zijn... maar het was waarschijnlijk een soort van spinazie en erwten soep. Niet eens zo slecht. Het hoofdgerecht bestond, zoals altijd, uit rijst, groenten en een stuk vlees. Over het algemeen was het eten vrij goed in ons hotel.
Na het eten nog even in de bar van het hotel uitgehangen met de hele groep. Zelf heb ik nog wat tafeltennis gespeeld. En ook heb ik mijn eerste bier in ongeveer vijf maanden gehad. En hoe alcohlisch dit ook klinkt, dat was wel weer even lekker! 


Foto's komen later, als ook andere mensen hun foto's online hebben staan. Zodat jullie dan de mooiste collectie te zien krijgen... (Of allemaal op een ander Picasa Webalbum, komt allemaal goed)